من آنجا بودم در گذشة
بی سرود.
با من رازی نبود.
نه تبسمی نه حسرتی.
به مهر مرا بی گاه در خواب دیدی
و با تو بیدار شدم!

سلام رفقا

هدف آن بود که اول بنویسم و بعد شعر رو بگذارم بعد دیدم هیچ سخنی از شعر شاملو برتر نیست!
این روزهای زمستانی که در گذر است مدام هوای دلم را این سو و آن سو می برد!یاد زمستانهای گذشته گاه خوشحال و ناخوشم می کند اما آنچه معلوم است، دلم است، که این روزها عجیب هوایی به سرش زده ست.رفقای قدیمی! دوستان گذشته و باران برده از این سرزمین، می دانید که همه تلاش از آن است که شما موفق باشید اما حقی به حقیر دهید که نتواند فعلا بیاید.ولی آنچنان تعجب نکنید اگر در یکی از همین روزها زنگ در صدا داد و من آمدم یا بهتر بگویم ما آمدیم!
آری ما آمدیم!نه نه نه!هنوز عهد و پیمانمان یادم هست و به آن پای بندم اما من دیگر تنها نیستم عزیزیست مطمئن تر از خودم که بس عجیب انسان و  نیک فردیست!اهل هوای فکر است و صدای قلم بر سنگ فرش کاغذ!پس خودیست و قابل اعتماد که اگر اینگونه مپنداریدش دیگر من را هم مپندارید!
که این طریق محترمانه تر است!
خب رفقا حق نگه دارتان تا روز دیدار، که دل مدام می گوید نزدیک است!
شادیتان پایدارو جاوید!

الباقی رفقا معذرت خواهیم رو بپذیرید

یه مدتی هست که من به دلیل ناامن بودن فضای مجازی مجبورم هی جا عوض کنم! همونطور که نمی دونید این دهمین وبلاگ منه!که تاحالا دوستان لطف کردند شش تا از اون ها رو از فهرست بلاگفا حذف کردند!دنبال مطالب قبلیم هستم که با یه واسته بهشون رسیدم اگه بتونم بی واسته برسم استخراج اونها کار چندان سختی نیست!

بگذریم!در هر صورت اگر مطالب پیدا شد حتما مطلعتون می کنم و به ترتیب اونا رو روی همین وب قرار می دم!

به دلیل مشغله ها و درگیری های فعلی مجبور شدم فقط تو این وب و یه وبه دیگه که چون پای بعضی ها به اینجا باز هست نام نمی برمش قلم برانم! از همه دوستان معذرت خواهی می کنم که هی من جا به جا میشم اما چون دیگه نمی خوام اتفاق پارسال برای وبم بیوفته مجبورم.بدیهی است که این وب اکثر مطالبش سیاسی میشه! اما چون رفقایی شعرهای این وب رو دوست داشتن سعی می کنم پایین هر پست یه شعر از خودم قدیم حال دوستان بکنم.

امیدوارام مثل همیشه من رو با نظراتتون راهنمایی کنید!تنهام نذارید که به کمکتون نیاز دارم!منتظرتون هستم

موفق باشید!

همین امروز یا فردا تو را از دست خواهم داد

چگونه بگذرم از تو بگویم!هرچه بادا، باد

مگر مه قصه ی شیرین شبی پایان نمی گیرد!

و تو آن قصه ای هستی که بی آغاز میمیری!

من راز فصلها را می دانم

و حرف لحظه را می شنوم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک، خاک پذیرنده

اشارتیست به آرامش.

                                                                                                 فروغ فرخزاد