سلام رفقا
بهمن پنجاه هفت بود! سرما بر ایران سایه افکنده بود و چه سرمایی! انقلاب به پیروزی خمینی رسید! اما چه بسیار بهمن هایی در دهه های پنجاه، شصت، هفتاد و هم اکنون هشتاد سرمای بهمن پنجاه و هفت را شاید هم سردتر و سردتر به یادمان می آورد! اگر آنها یک سال سرما کشیدند ما ده ها سال است که به خاطر خون رفقایمان سرمایشان را به تن خریداریم و شاید روزی رفقایمان به خاطر ما سردیشان را ارزان خریدار باشند!!!

آری رفیق درست فهمیدی سخن از آن روزگاران سردیست که تا صبح بیش از صدای بیست، سی،چهل و  ... گلوله طنین انداز شب می شد و برای کودکان لالایی می خواند. آری رفیق سخن از آن روزگارانیست که هوا بس ناجوانمردانه سرد بود اما کاش خلق این روزگار، سردی هوا را می فهمید. ای کاش می فهمید که کاظمی، زرافشان،باطبی،عزیزی،موسوی،حبیبی و..... در سردی همین شبها شکنجه شدند و بعضی هاشان مردند. آری مردند به دست سرد مردان روزگار کشته شدند!
آه می کشم! یاد سیاهکل می افتم و دندانهایم زنجیر می شوند زبانم لمس می شود و دهانم می خشکد. یاد سیاهکل می افتم و.....



به پرنیان شفق ز خون شراره دمید
ز سرخی اش شرری به هر ستاره رسید
گلوله بارد ز پا برآرد ز فرط آتش و خون
ز صبح صوره دمید
به سرخی هر ستاره اکنون
نشسته در تن شب نشان صبح سپید
ببین که شهر و جنگلها ز قهر آنان خونین است
رها به راه آینده ز خون آنان آزین است
شکوه روشنی فردا ز خون برآرد رنگ
بگو به میهن که خون بیژن،
ستاره گشت و از آن ز تن شراره دمید
به سرخی هر ستاره اکنون
نشسته در تن شب نشان صبح سپید
ز سرنگونی شب برون نگر همه جا
ز خشم و کینه خلق زبانه گشته بپا
که لاله هر یل که از سیه کل
فزون ندیدم مگر سرود آتش و خون
شهادت هر ستاره سازم
ز سرخ جلوه این تلاش و کینه فزون
رهایی خلق ایران نبرد ما را آئین است
و کهکشان فردایم ز خون آنان آزین است
شکوه روشنی فردا زخون درآرد رنگ
بگو به میهن که خون بیژن
ستاره گشت و از آن ز تن شراره دمید
بگو به سرخی هر ستاره اکنون
نشسشته در تن شب، نشانه صبح سپید

درود بر خون سرخ شهدای راه آزادی!