سلام

ای سرزمین من! ای زخم خورده از هرآنکه بود و نبود، ای مهدگاه داریوش ها و پروشگاه کورش ها! آری ای آریا سرزمین من سخنم با توست تویی که چون حسنک وزیر به بار آورده ای حتی با تویی که چون مصدق به بار نشانده ای! تو ای پاکترین تو را با این ها چگونه پیوندیست؟ آیا همان نیست که با چنگیزها و تیممورها بوده است! ای سرزمین من تو را با اینان چگونه پیوندیست؟ مگر نه آنکه آریاییان پاکند و روشنگر؟ مگر نه اینکه آریا سرزمین من مهد تمدن است پس چگونه است این پیوند نامشروع که حاصلش این حکومت است؟ آری سرزمین من هرگاه از جایی به رهایی درآمدی از همان به تباهی فتاده ای! ای سرزمین من با تو چه کرده اند که چنین سر به زیر صورت به پای افکنده ای؟ ای سرزمین من تو را چه شده است و با تو چگونه کرده اند که چنین خسته و مسلول می نمایی؟ چه کسی در چه جایی دشنام به تو، به مادر آریاییان داده؟ تو را چه آمده که این چنین شکسته و مسلول رخ می آرایی؟ تو را چه شده که با اشک نظاره گری و با آه و افسوس همنوا؟ ای سرزمین من چرا چنین خسته کنار اوفتاده ای؟ ای سرزمین من پس شد خون مردان پس چه شد خون شیر زنان مهدگاهت؟ پس چه شد غیرت مرد آریایی پس شد هوییت زن آریایی؟ تو را چه کرده اند که در قبال این همه بی رحمی و دژخیمی به گوشه ای ساکت و آرام پناه برده ای؟
آری حق با تو است
آری سرزمین خسته و دلشکسته ام حق با تو است


از ماست که بر ماست! ! !