شب سیاه

شايد هم براي يك انقلاب نو!

shabesiyah — Fri, 13 Jun 2008 08:48:18 GMT

دوباره دست بر كاغذ

براي يك شعر كاغذي

مثل يك طرح دستي

دوباره دست بر كاغذ

براي دنيايي مجازي

براي يك كلام نو

شايد براي يك صداي نو

شايد براي يك نواي نو

كسي چه مي داند

شايد هم براي يك انقلاب نو!

دوباره دست بر كاغذ

اصلا چرا دست بر كاغذ و قلم زنيم

چرا كسي دست به . . . . . نمي زند

حتي حالت نقطه هايش هم آشناست

حتی صدای نقطه هایش هم آشناست

اين تكرار پشت هم براي همه آشناست.

پی نوشت یک: از تمام رفقا بابت غیبت طولانیم عذر خواهی می کنم.

پی نوشت دو: برای دو رفیق عزیز-احمد و بهروز- آرزوی خوشی می کنیم و امیدواریم در هر کجا که هستند دست از آرمانها و مبارزاتشان نکشند

موفق باشید

شادیتان جاوید

امیر مهرزاد

از خاوران تا انقلاب

shabesiyah — Thu, 24 Jan 2008 21:50:18 GMT

از خاوران تا انقلاب

بعد از گذشت تقریبا بیست سال از فاجعه ی شهریور 1367 وزارت اطلاعات به فکر افتاد باز به شکل دیگری جنبش چپ را در نطفه خفه کند اما ما فرزندان کشته های دهه ی شصت و اوایل دهه ی پنجاه ثابت کردیم که همه بر آرمانهای سرخ تا آخرین لحظه ایستاده ایم.
پروژه ی عظیم کشتارهای دسته جمعی فعالان چپ توسط وزارت اطلاعات پس از بیست سال با شکست وحشتناکی روبرو شد چرا که حضرات وزارتی فکر می کردند خون پاک آنان بر زمین جاری می شود و اجسادشان در گور می پوسد اما به بن بست بر خورد کردند و متوجه شدند که خون آنها نه تنها بر زمین ریخته نشده بلکه هنوز در رگها جریان دارد و نکته ی جالب آن است که بر خورد به این بن بست در زمان وزارت محسنی اژه ای است کسی که در کشتار دهه ی شصت از فعالان بود و از هیچ حرکت تروریستی قصور نکرد امروز متوجه اشتباه بیست ساله ی خود شد بعد از بیست سال خوشحالی که به قول خودشان گروهک های منافقین و مارکسسیستی را منحدم کردند امروز دیدند راه آنان هنوز ادامه دارد و این جنبش تا انقلاب پاینده خواهد ماند، البته منظورم همان میدان انقلاب است،برای رسیدن از دهه ی پنجاه(کشتار اعضای سازمان چریک های فدایی خلق) و تپه های اوین به دهه ی هشتاد و خیابان انقلاب هزاران نفر به رگبار بسته شده اند و بر دار آویخته شده اند و حالا که در انتهای خیابان انقلاب هستیم برای رساندن این بار ثقیل به مقصد از هیچ تلاشی شانه خالی نمی کنیم و هشیاریم تا دوباره از مسیر خارج نشویم.
16 سال از تپه های اوین تا خاوران(67-51)، 11 سال از خاوران تا کوی دانشگاه(78-67) و حالاهشت سال از کوی تا دانشگاه تهران٬ به میدان انقلاب نزدیکیم اما تا آزادی راه بسیار طویل است!

پی نوشت یک: آزادی تمام رفقایم را به خانواده هایشان و دیگر رفقایشان تبریک می گویم و چشم انتظار پایان مقاومت رفقا در سرما و فشارهای اوین هستم تا آزادیشان جز انتظار و گریستن کاری نمی توان کرد.
پی نوشت دو: در برابر تمام پیگیریها و دلواپسیهای رفقای عزیزم فقط عرق شرم از پیشانیم پاک می کنم و از همه ممنونم.
پی نوشت سه: من امیر حسن مهرزاد هستم نه امیر حسین و قرار وثیقه ی من هشتاد میلیون تومان است نه اعداد دیگری که در سایتهای مختلف اعلام شده.
پی نوشت چهار: هوا بس ناجوان مردانه سرد است!

آری از ضحاک ضحاک ترید!

shabesiyah — Fri, 26 Oct 2007 11:03:18 GMT

یک، دو، سه عزت مرد، یک، دو، سه احمد بازداشت شد، یک، دو، سه امیر مرد، یک، دو، سه، اکبر هم مرد اما نه اینان از مردگان نیستند اینان از کشته شدگانند اینان کشتگان به دستهای پلیدند اینان دل به دریا افکنانند اینان نگهبانانند از آرمانهای سرخ و عهدهای راستین چه بسیار کسانی هستند که ما حتی نامشان را هم نمی دانیم.
یکی از تنها یادگاران داستان وحشتناک کوی دانشگاه سال 78 پسرک 22 ساله ای بود که 8 سال از سن اش گذشت اما جز عقب افتادگی از زندگی که حق همه آدمهاست چیز دیگری برایش ارمغان نداشت.
شنیدن داستان از قبل طراحی شده قتل اکبر عزیز از زبان احمد واقعا دردناک است و کارهایی که ما می کنیم واقعا کودکانه است! داستان به ظاهر خاموش کردن ستاره ای که همیشه روشن است ستاره ی عزیزی که پدر و مادرش نامش را اکبر گذاشتند، وقتی احمد تعریف می کرد که آن شب چه صداهایی از سلول اکبر میامد یا وقتی داستان سنگسارهای مخفیانه در حیاط اوین را تعریف می کرد یا فشارها و شکنجه هایی که به خودش وارد شده بود را می گفت احساس می کردم تمام رگهای بدنم به دور استخوانهایم گره خورده و ذره ذره پودر می شوم. چه کسی می فهمد شب آخر چه بر سر اکبر آمد در آن شب نحس در آخرین ماه تابستان، چه کسی می فهمد در آن شب سرد زمستانی چگونه خون امیر عزیزی به برفهای کردستان نقش داد و چه بسیارند کسانی که حتی نامشان را هم نمی دانیم.
این قطار دریوزگان ایران تا کی قرار است با خون رفقایمان حرکت کند از ضحاک بد می گویند و خود از ضحاک ضحاکترند!

کاش آزادی سرودی می خواند! شکست سختی از استواریت خوردند پس اینبار منتظریم تا لب به سخن بگشایی
احمد جان رفقایت راضی به سکوتت نیستند لب بگشا و دوباره از آزادی بگو.
احمد جان اینان نقشه به کشتنت کشیده بودند اما

خانه

كلمات تباه هَم كرده اند

روياها تباه هَم كرده اند

بادهاي مسموم ، بهارْ نارنج ها را مي پراكند

ايماژهاي ناروا

به روانم مي چسبد

پناه مي برم به گورستان

و از خواب هاي دي سوگوارم

از هجوم ارواحِ زنگي

خانه سياه ست

و طوفاني از سنگ هاي آسماني

بر جسم و جانم

مي كوبد

عزت الله ابراهیم نژاد

ارديبهشت 78

پی نوشت1:از هژیر و علی عزیز ساده مگذرید که جواب خوب و به جایی به سر مقاله محمد قوچانی در شهروند دادند.
پی نوشت 2:از تاخیر طولانی ام شرمنده ام هر چند که نرگس جان در این مدت انصافا عالی بود من رو که خیلی شرمنده کرد و واقعا ازش متشکرم.
پی نوشت 3:از تمام دوستانی که ادعای ادبیات دارند متشکرم که در سال مرگ عمران صلاحی با حضور گرم خود سالن خانه هنرمندان رو خالی گذاشتند هر چند استقبال از مراسم خوب بود اما جای خیلی ها هم خالی بود.

موفق باشید
شادیتان جاوید باد
دوستدارتان: امیر

روز گرم همبستگی، روز سرد مشروطه

shabesiyah — Sun, 23 Sep 2007 12:34:18 GMT

سلام
اسم وبلاگ بالاخره عوض شد هر چند با یک روز تاخیر.امیر خان نامی به دلایلی نتونست پیشنهادی که خودش مبتکر اون بوده رو اجرا کنه واسه همین بنده جسارتا و با اجازه ایشون این کارو انجام دادم. اگه این مطلب به زیبایی مطلبای امیر نیست بنده را ببخشید در ضمن مسوولیت هر گونه بد خطی خط خطی .......قانونی و هر چیز دیگه ای که فکرشو کنین به عهده نویسنده این مطلبه.
101 امین سالگرد مشروطه رو با یاد بزرگانی چون مصدق که نامش به نام مشروطه پیوند خورده، در حالی پشت سر گذاشتیم که در روز جمعه برگزاری همایش مشروطه ایرانی با جلوگیری پلیس مواجه شد و کسانی که به حسینیه ارشاد رفته بودند با درهای بسته و هم وطنای لباس سبز درجه دارمون مواجه شدند. و باز هم در حالی این روز فرا رسید که عزیزان دانشجو و روزنامه نگارامون تو زندان به امید آزادی نشسته ان. 6 نفر از دانشجویان در حالی از زندان آزاد شدن که از طرف افراد مختلف از جمله شخص شخیص مسوول بند 209 تهدید شدن که دیگه نباید به فعالیت هاشون ادامه بدن. این شرط آزادی دگر اندیشانه. البته آزاد نشدن تنها حیاط زندانشون بزرگ تر شده و فقط حق دارن و تعهد دادن که کارایی رو انجام بدن که موقع تنفس بهشون اجازه می دن. اسم این گسترش زندان به جامعه رو گذاشتن آزادی.آه اگر آزادی سرودی می خواند.........! با قباحت تمام از "فاجعه تاسف بار" "شکنجه خواهر زاده توسط عمه" حرف می زنند(کیهان) در حالیکه زندانیان رو در بدترین وضعیت ممکن بدون هیچ ملاقاتی بدون هیچ وکیل مدافعی مجبور به اعتراف کارهای نکردشون می کنن. .آیا آزادی شرط می خواد؟ آیا آزادی حق مسلمی نیست که خالق انسان از آغاز خلقت به انسان تفویض کرده؟ چرا برای گرفتن حق باید دست التماس دراز کنیم؟وثیقه 200 میلیونی بذاریم؟ آیا ما اینقدر قدرت نداریم که برای آزادی هم وطنای روزنامه نگار کردمون (که قراره بین اعدامی های اراذل اوباش اعدام بشن) اتحادیه اروپا حکومت رو تحت فشار قرار بده؟
چرا بعضی ها به این فکر نمی کنن که این عزیزانی که الان تو زندانن با تمام فشارهایی که روی خودشون و خونوادشون هست، با تمام تزلزل وضعیت کاری، موقعیت اجتماعی و مالی که دارن چرا عقب نمی شینن؟ آیا به ذهن ناتوانشون خطور نمی کنه که حتما پای یک هدف والا در میونه که از دنیاشون از بهترین سالهای عمرشون می گذرن؟توی مبارزه اگه حتی به اندازه یک قدم عقب بری حریف هر چقدر دلش بخواد جلو می کشه اما کافیه رو به جلو حرکت کنی اونوقته که حریفت عملا کاری از دستش بر نمیاد. این کار شهامت می خواد چون جلو رفتن آسیب دیدن هم داره. جرم ما سکوتمونه زندانی که با دست خودمون ساختیم باید خراب کنیم. باید همه ی مردم بفهمن که این زندان فرو ریختنیه و زندان بان یک توهمه که نمی خواد مردم به پایه های سست زندانشون پی ببرن. تجربه ثابت کرده که از این همه در شکستن و بازداشت و توقیف و تهدید و بندو......بوی خوبی به مشام نمی رسه.همتون می دونین این بو بوی کدوم دهه است.پس از سالم به دنیا اومدن فرزند خلف عالی جنابان رنگی پوش، از رستاخیز ضحاک جلوگیری کنین. بذارین تاریک خانه اشباح به گور تاریخ سپرده بشه. دست همدیگرو اونقدر محکم و گرم فشار بدین که از گرماش عرق سرد رو پیشونی زندان بان بشینه.
به امید آزادی همه ایرانیان در بند و آزادی همه زندانیان سیاسی
پ.ن1:شرق بار دیگر توقیف شد. خیلی جالبه تا دیروز دستگیری خبر نگار از امروز توقیف خبر.
پ.ن2: ای مادر معتقد به خدا و روز جزا! ای پدر پایبند به اسلام و احکام خدا! آیا ظلم پذیری و ظالم نوازی گناهی نیست که داور ازلی تو را از آن بر حذر داشته؟ آیا اگر قضاوتی در کار باشد تو در برابر عدم احساس مسئولیت، به خاطر ساده گذشتن از حقی که با تو زاده شده، به خاطر ظلمی که به خود روا داشته ای مؤاخذه نخواهی شد؟ آیا خداوند تو در عرش اعلا نظاره گر و حساب رس تو نیست؟ آیا از قضاوت شدن خویش نمی ترسی؟ تو که قضاوت خالقت را نادیده گرفته ای و از حکم بانیان ظلم و ناظمان بی عدل در حصار خود ساخته سر فرو کرده ای به انتظار قضاوت فاضلانه ی خالقت چشم دوخته ای بدان که عدالت تنها محکمه ی حق و باطل است.به اجرای عدل همت گمار تا خالقت به دیده ی فضل در تو بنگرد.
این پایین بازم تاکید می کنم نگین نگفتی: هر گونه حرفی از قبیل انتقاد، پیشنهاد، هویج یا حتی چماق متوجه شخص نویسنده می باشد (نرگس)

آه اگر آزادی سرودی می خواند!!!!

shabesiyah — Sun, 02 Sep 2007 11:06:18 GMT

باز هم می گویم اگر هزاران بار

به تیغم کشند

باز هم می گویم و هر بار با صدایی رسا تر

چنان که او گفت چنان که ایشان گفتند ما نیز می گوییم

به نام تفکر به نام آزادی به نام عقیده

به یاد تمام کسانی که بر سر عقیده

پایمردی کردن و تیغ کینه را

بر جان خریدند

می دونم که خیلی دیر شده می دونم که هزاران حرف نگفته مونده می دونم که هنوز حتی به اندازه نیم قدم هم بر نداشته ام اما چه کنم که دست تقدیر که به چندان به آن معتقد نیستم اینبار گریبانم را سفت می فشارد.از عزیزانی که منتظر ادامه بحث و گرفتن پاسخ بودن عذر خواهی می کنم. فرصت تنگ است همانگونه که نظر ها به سوی آزادی تنگ است. اگر ماندم و آزاد ماندم و آزاده حتما به سراغ شما دوستان گرامیم خواهم آمد. فعلا به دلایل فراوان معذورم از نا نوشتن و شرمسار. پست جدید ناگزیر و دور از چشم آن دگران در قسمت نظرات قلم خورده! اگر مایل بودید نیم نگاهی به آنچه بر ایشان گذشت و بر ما می گذرد بیندازید. باشد که راه رو حقیقی آزاد مردان تاریخ باشیم.

بدرود تا درودی دوباره

( نرگس )

درد کجاست و درمان چیست؟

shabesiyah — Tue, 14 Aug 2007 10:52:18 GMT

به دلیل مشکل ایجاد شده این پست رو دوباره گذاشتم

سلام بر عزیزان رسته از بند، سلام بر همراهان مانده در بند، سلام بر آزادی

ادب حکم می کنه که قبل از شروع مطلب به همه ی عزیزانی که از بند زندان آزاد شده اند تبریک و البته ورودشان را به بند عمومی خوش آمد بگوییم و یادی کنیم از باز ماندگان در بند: احمد قصابان مجید توکلی احسان منصوری و آصفی

بعد از اینکه اولین یاد داشتم رو رو وبلاگ گذاشتم (۱۵ مرداد) از خیلی از دوستان راجع به خیلی چیزا پرسیدم و البته شنیدم! ای کاش راه کاری! ای کاش کمکی! ای کاش دردی و درد مندی! ای کاش انتقاد بی زهری! من امروز بعد از اون مهکی که زدم می خوام از دوستان کمکی طلب کنم تا شاید در این راهی که به تازگی قدم فرود آورده ام به بن ست هایی بر نخورم که پیش از این با آن مواجه شده ام. دوستان نزدیک من می دانند و خوب می دانند که این بن بست ها چه بود و شاید خواهد بود. اینکه "درد کجاست و درمان چیست " تنها کار فکر ناتوان فردی من نیست باور کنید که هر عصر و دوره ای درد خود را دارد و درمان نیز هم. اگر درد را نشناسیم چگونه می توانیم آن را درمان کنیم.آیا شما دوستان نسل من به شکاف عمیق بین خود و نسل پیشین اعتقاد دارید؟ آیا ایشان را جز تاثیر گذاری در جامعه نمی دانید؟ آیا سخن گفتن تنها با هم فکرانتان و در لاک خود فرو رفتن کمکی به شما و آینده ای که نگران آن هستید می کند؟ آیا به همزیستی اعتقاد دارید؟ آیا می دانید که تحمل عقاید دیگر و گفتگو با آنها کمک بسیاری به پیشبرد اهدافتان می کند؟ آیا می توانید بخش عمده ای از جامعه را نا دیده بگیرید و تنها بر طبل عقاید خودتان که بعضا راه کار عملی ندارند بکوبید؟ آیا روش خشونت را روش انفعال را نفی و حتی نهی نمی کنید؟ آیا اصلا نسبت به جامعه نسبت به آینده نسبت به ایران احساس مسولیت می کنید؟ اگر جواب شما مثبت است آیا فکر نمی کنید که برای از بین بردن عادات غلط، افکار نادرست، تحجر، خرافه پرستی به جای دین، عصبیت های مذهبی حتی اگر اعتقادی به دین حتی از نوع درونی ندارید باید به زبان خود دین سخن بگویید؟ آیا بر این باور ینیستید که هر ضربه ای که بر پیکره ی آزادی می زنند با نام دین و مذهب و آن خدای خود ساخته شان می زنند؟ آیا نشان دادن خدایی که در این نزدیکی است به بی راهه رفتگان راه نشان نمی دهد؟ آیا اصلا دغدغه ای برای نجات حداقل نسل خود از تار تنیده ی جبر زمان، خدایی که ما را اینگونه خواسته و هزاران حکم تاریخ مصرف گذشته ای که از دل دین مطلوبشان بیرون می کشند و به خوردمان می دهند دارید؟ آیا اصلا در این عالم زندگی می کنید؟ حتی اگر به خدایی اعتقاد ندارید در جامعه ای زندگی می کنید که بخش عمده آن دین باور یا دست کم خدا باورند. حال کتمان و نفی دین و خدا برای این حجم از افکار عمومی جز لجاجت و نشنیده گرفتن دلواپسی هایتان چیز دیگری دارد؟ اینها سوالهایی است که این حقیر از دوستان فعالم دارم. منتظر پاسخ هایتان هستم!(نرگس)

پ.ن.۱: آنقدر آرزوهایم را به گور برده م که دیگر جایی برای جسد خودم باقی نمانده است. بی صبرانه منتظر رسیدن عزیزترین موجود زندگیم هستم.

پ.ن.۲: شب گذشته جمعي از دانشجويان و چند تني از فعالان سياسي با گردهم آئي در خانه محمدهاشمي دبير تشکيلات تهران دفتر تحکيم که همراه ديگر دانشجويان زنداني يک روزست از زندان آزاد شده، همزمان با شب عيد مبعث، درد دل هاي دانشجويان شکنجه شده اميرکبير را هم شنيدند.

در جمعي که از شادماني لبريز بود و گاه از بغض هم پر مي شد، علاوه بر دانشجويان زنداني آزاد شده احمد زيدآبادي، عبدالفتاح سلطاني، اعظم طالقاني و موسوي خوئيني هم حضور داشتند درد دل کرد و به شنيدن رنجنامه قصابان و توکلي و منصوري که حکايت شکنجه هائي را براي رييس قوه قضائيه نوشته بودند، خانم هاي حاضر مي گريستند.

دانشجوياني که در روزهاي گذشته آزاد شدند به همراه خانواده هايشان در جلسه ديشب حاضر بودند. همه به در بند بودن دانشجوي شکنجه شده اميرکبير احمد قصابان، مجيد توکلي و احسان منصوري، اشاره مي کردند و از بازداشت ۹۰ روزه و طولاني مدتشان گلايه داشتند. اعضاي دفتر تحکيم و ديگر فعالين دانشجويي هم پيمان شدند که بر تلاش هايشان تا آزادي اين سه دانشجو بيفزايند.

در سايت دانشجويان دانشگاه اميرکبير آمده ضرب و شتم شديد دانشجويان با زدن ضربات مداوم و وحشيانه كابل و شلاق به كمر و پشت آنان، ضربات شديد مشت و لگد به سر و صورت دانشجويان به نحوي كه منجر به شكستگي سر و بيهوشي آنان و انتقال به بهداري اوين شد، ايستادن 7 نفر از بازجويان بر روي بدن(كمر،سر و صورت) دانشجويان توام با زدن لگدهاي مداوم به بدن آنان، سرپا نگه داشتن اجباري و مداوم به مدت چند شبانه روز همراه با ضرب وشتم، تهديد به قتل اعضاي خانواده و خود دانشجويان، نگهداري در سلول هاي 1×1 به صورت طولاني مدت ،گرسنگي دادن چند روزه،ضرب وشتم شديد در هنگام دستگيري به نحوي كه مسول بند 209 از تحويل گرفتن دانشجويان خودداري مي كند، فحاشي و تحقير مداوم با كلمات ركيك و توهين آميز، ممانعت از ويزيت دانشجويان توسط پزشك بند، پخش صداهاي زجرآور در سلول انفرادي دانشجويان و بسياري موارد ديگر، بخش هايي از شكنجه هاي قرون وسطايي انجام شده بر روي دانشجويان مظلوم پلي تكنيک است.

موارد فوق، شکنجه هايي هستند که خانواده هاي مجيد توكلي، احمد قصابان و احسان منصوري طي رنجنامه اي خطاب به آيت الله هاشمي شاهرودي افشا کرده اند؛ سه دانشجويي که در 80 روز گذشته براي اخذ اعترافات دروغين زير اين شکنجه ها بوده اند.( سایت خبری روز آنلاین )

نمی خواستم این پست رو اینجا بذارم اما ازونجایی که هنوز جواب سوال هام رو نگرفتم فعلا همینجا می نویسم اما این بار از دلم:

نبودنت را راهی به خلوت تو و تنهاییم نیست

که تنهاییم را رنگ زرد بودنت شفاف می کند.

زین خاک غریب رفتن را دمی درنگ نشاید

اگر حتی لحظه ای نبودنت را تجربه کنم

همه روزگارم به سختی گذشت . . . . شکر خنده چند جویی در این تلخ دشت؟

shabesiyah — Sun, 22 Jul 2007 00:18:18 GMT

۱۴ مرداد ۱۳۸۶ جنبش آزادی خواه و عدالت خواه مشروطه در ایران ۱۰۱ ساله می شود.

اما

هنوز دانشجوی ایرانی را به بند می کشند.

۱۴ مرداد سال ۸۶ و ۱۰۱ سالگی مشروطه در حالی می رسد که محمد هاشمی، علی نیکونسبتی، علی وفقی، بهاره هدایت، مهدی عربشاهی، حنیف یزدانی، عبدالله مؤمنی، بهرام فیاضی، حبیب حاجی‌حیدری، مرتضی اصلاحچی، مجتبی بیات، عزت الله قلندری، مسعود حبیبی، سعید حسین نیا، آرش خاندل،اشکان غیاسوند، محمدحسین مهرزاد و امیر یعقوبعلی در بند هستند. به احترام این فرزندان آزادی خواه و عدالت طلب ایران، ما جمعی از وبلاگ نویس های ایرانی تصمیم گرفته ایم که نام وبلاگهای خود را در این روز به "۱۴ مرداد، روز همبستگی وبلاگ نویس های ایرانی با دانشجویان دربند " تغییر دهیم.

از دوستان عزیزم: سیمرغ(حسام ویسه) ، حواری خورشید(هژیر پلاسچی)، نگاشت(عسل اخوان)، نوای نی ( علی کلایی)، آفتابگرادن عاشق(آرمین)، حقوق بشر و فردگرايي (بهزاد مهرانی)، زندانی ابدی(شادی)، دلریخته(سحر سرافراز)، پنجره التهاب(آرش سیگارچی)،همیشه خالی(زینب ساداتیان) و محبوب شب(محبوبه) را به این بازی دعوت می کنم.

امروز شانزده روز و پانزده شب است که از محمد بی خبرم هر روز و هر شب دارم دنبالش می گردم اما هر چی بیشتر می گردم کمتر پیداش می کنم. یاد شب هیجدم تیر بخیر٬ همه باهم رفته بودیم فشم داشتیم شام می خوردیم که حسین برگشت گفت: آدم می تونه چلو کباب بخوره خب مگه مرض داره که کتک بخوره. واجهای آخر این جمله لای انبوهی از گوشت پنهان شد و شاید الان هم لای انبوهی از کتک پنهانش کرده باشند!
دیروز سر مزار شاملو یاد تمام شبهایی افتادم که برای هم تا نیمه شب شاملو می خواندیم و اصلا خسته نمی شدیم تا وقتی که محمد می گفت برو بخواب صبح زود باید بیدار بشی. تمام رفتارش تمام حرفاش هر لحظه جلوی چشمام میاد اما هر چی بیشتر دنبالش می گردم کمتر پیداش می کنم .
یه شب داشتیم از مصلی(نمایشگاه اسبق کتب) بر می گشتیم خونه که در مورد مسائل سیاسی بحثمون شد٬ جر و بحث به جایی کشید که ما تا خونه سر هم داد و بیداد می کردیم و پیاده راه می اومدیم تا اینکه دیدیم بله از مصلی تا پایین هفت تیر که خونه مون باشه پیاده اومدیم وقتی فهمیدیم کجاییم دوتایی زدیم زیر خنده.
بدترین چیزهایی که من از محمد یادمه مواقعی بود که تو دانشگاه تهدید به قتل و ضرب و شتم و اخراج شده بودند٬ هر بار که می اومد تهران اندازه ی ده سال پیر می شد تا اینکه بالاخره مساله به بهترین شکل حل شد.

یه نگاهی به دور و برم می کنم٬ تمام کسایی که امروز من رو دارن به بی معرفتی و بد مرامی متهم می کنن اوضاع خودشون از همه بدتره٬ مثلا نارفیقی به من گفت تو چی کاره ی محمدی که حرف می زنی! این آدم کسی بود که یه روز می گفت تا آخرین لحظه پشتتم اما از اولین لحظه نامردی رو شروع کرد من ترجیح می دم خطاب به این آدمها فقط یه چیزی بگم:و اذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما! حالا همه شدن دایه عزیزتر از مادر٬ جالبه تا یه اتفاقی می اوفته همه به فکر خودشون می اوفتن(البته منظورم از همه کسایی هستن که تا امروز هیچ اسمی ازشون جایی نبوده و به بهانه های مختلف توجیح می کنن)

بگذریم به قول یکی از اساتید ادبیاتم:
سخن از درد مگو درد دل ما کم نیست . . . . . گله از داده ی ایزد هم هست٬ هم نیست

این روزها هیچ چیزی به اندازه ی اخبار و گفته های ضد و نقیض اذیتم نمی کنه! یه روز دادگاه انقلاب می گه به زودی میان بیرون٬ روز بعد میگن وثیقه و دیروز هم که گفتن حالا حالا منتظرشون نباشید باهاشون کار داریم.
امیدوارم به زودی تمام رفقای پلی تکنیک٬ تمام بچه های چپ و سندیکاهای کارگری و رفقای عزیز علامه و ادوار و . . . بدون قید و شرط آزاد بشن.
امیر عزیز تبریکم را با اندکی تاخیر پذیرا باش.چندی روز پیش تولد امیر یعقوبعلی بود که این روزها هیچ کس ازش خبر نداره بخوانید عسل اخوان را و تولدش بدون حظور امیرمان!
هیچ وقت اولین باری که کتک خوردم رو یادم نمی ره ۱۴ ساله بودم اون موقع تازه با نوای نی ( علی) رفیق شده بودم٬ هر دوتامون تحت فشار بودیم اما اصلا به روی هم نمی آوردیم تا پارسال که فهمیدیم اون موقع چه خبر بوده٬ هنوز هم که هنوزه فقط علی از کارها و برنامه های من خبر داره چون قبلا ثابت کرده با مرامه نه اینکه امروز بگه باهاتم و فردا نارو بزنه!
کاش این روزها اکبری در میانمان بود سالمرگش را پاک می داریم!

دهانت را می‌بویند
مبادا که گفته باشی «دوستت می‌دارم.»
دلت را می‌بویند
     روزگار غریبی است، نازنین

و عشق را
کنار تیرک راهبند
تازیانه می‌زنند.
     عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن‌بست کج و پیچ سرما
آتش را
به سوختبار سرود و شعر
     فروزان می‌دارند

به اندیشیدن خطر مکن.
     روزگار غریبی است، نازنین

آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است.
     نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند
بر گذرگاه‌ها
مستقر،
با کنده و ساطوری خونالود
     روزگار غریبی است، نازنین!

و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه را
بر دهان.
     شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری
بر آتش سوسن و یاس --
     روزگار غریبی است، نازنین

ابلیس پیروز مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است.
     خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

They sniff your mouth,
lest you've said, "I love you,"
they sniff your heart.
     These are strange times, darling...

And they whip Love
on the barricades ...
     We must hide Love in the back room of the house.

They keep the fire burning
in this crooked dead-end of the Cold,
with fuel
     of songs and poems.

Don't endager yourself
by thinking.
     These are strange times, darling ...

Whoever pounds on the door at night
has come to kill the light ...,
     We must hide Light in the back room of the house.

They are the butchers
standing at the crossroads
with clugs and bloody cleavers.
     These are strange times, darling ...

And they excise the smile
from the lips, and the song
from the mouth ...
     We must hide Joy in the back room of the house

The canary roasting
over a fire of lilies and jasmine.
    These are strange times, darling ...

Drunk and victorious,
Satan feasts our mourning ... ,
     We must hide God in the back room of the house

این هم یه شعر فوق العاده از بزرگ مرد ادبیات معاصر٬ احمد شاملو

پی نوشت اول: خواهان آزادی تمامی زندانیان سیاسی هستیم!
پی نوشت دوم: جمعه در مزار شاملو گرد هم میاییم از تمام فعالین چپ گرا دعوت به حظور می کنیم.
پی نوشت سوم:راستی تولد وبلاگم مبارک! ! !

موفق باشید
شادیتان جاویدان

به آفتاب سلامی دوباره خوام کرد!

shabesiyah — Thu, 21 Jun 2007 15:22:18 GMT

سلام رفقا

این دفعه می خوام متفاوت تر از همیشه بنویسم! اولا شرمنده همه تونم که تو این مدت نسبتا طولانی لطفتون رو از حقیر دریغ نکردید. من قبلا گفته بودم که می خوام یه بحثی رو در مورد این حس آریایی خودم و افکار سوسیالیستی ام باز کنم البته این بحث بر خلاف پیش بینی دوست عزیزم حقیقت تلخ انقدر هم قابل بحث نیست چون من عادت که کم گویی دارم. در مورد این حس آریایی یا به قول بعضی ها وطن پرستی و ناسیونالیستی به چند مورد می تونم اشارتکی بکنم.

هر کسی در طول زندگیش علایق مختلفی دارد کودکی به عروسکش، مردی به همسرش و کسی به خانه و ماشین اش! ما از هیچ کسی تا حالا نپرسیدیم که تو چرا همسرت رو دوست داری و به خاطر این علاقه اون شخص رو بازپرسی نکردیم این حسی که من به وطنم دارم دقیقا یک علاقه و یک حس غریزی است من به تمدن سرزمینم و به بزرگ مردان خاکم عشق می ورزم و علاقه مندم اما این علاقه با سوسیالیست بودنم هیچ منافاتی ندارد و من از بروز این علاقه هیچ ابایی ندارم در مورد افکار انتر ناسیونالیستی چپ ها و بی مرز بودن سرزمنین ها من هم به این اصل معتقدم اما اگر من در جایی به دنیا می آمدم که هیچ مرزی و کشوری وجود نداشت باز هم همین علاقه را به حومه محل تولدم می داشتم و احساس می کنم این حس درونی عاری از نقد باشد زیرا علاقه و عشق تا جایی که به آزادی و زندگی دیگران صدمه نزند پاک و سالم است و مشکلی ایجاد نمی کند.

این روزها هر کس به نحوی با شریعتی ارتباط برقرار کرد من علی رقم تمام مشکلاتی که با علی شریعتی دارم و تمام خیانت هایی که از شریعتی دیدم از جملات و حرف های دلنشینش هیچ وقت به سادگی در نمی گذرم و یک حس درونی که خیلی ها دارند رو من هم دارم زیرا من سیاست و مطالعه را با کتابهای شریعتی آموختم و با شریعتی بود که یاد گرفتم می توان فکر کرد ! آخرین روز حسینه ارشاد دکتر احسان شریعتی جمله ای گفت که تا دم خونه سر درد داشتم و نمی توانستم درک کنم که کسی مثل احسان در حسینیه ارشاد انتهای حرفش

چنین بگوید: بخوان به نام گل سرخ.

اما یک مطلبی این روزها خیلی من رو به خودش در گیر کرد و اون حرفی بود که پورمحمدی در مورد صیغه زد و طی این حرف صراحتا اعلام کرد که صیغه باید آزاد باشد اما اینکه این حرف چرا برای من جالب به نظر رسید به خاطر این بود که فکر نمی کردم در دولت نهم حرف درست هم به گوش بخورد! برخلاف خیلی از رفقا که این حرف رو نقد کردند و در انتها به اشتباه بودن آن رسیدند چند مطلب رو لازم می دانم که بگویم

ببینید سکس یک احساس کاملا غریزی است و اصل خلقت یا اصل اتفاقی که منجر به به وجود آمدن نظام طبیعت شد به گفته ی فلاسفه اصل ما به ازا است این اصل بیان می کند که به ازای هر نیازی یک رفع نیاز هم وجود دارد و به صورت کلی هر چیزی که وجود دارد به ازای آن مقابلش هم موجود است مثلا به ازای تشنگی آب و به ازای گرسنگی غذا و . . . سکس هم همانند آب هست علی رقم مخالفت خودم با سکس قبل از ازدواج مطالبی را به دور از عقایدم می گویم فرض کنیم زنی قبل از ازدواج نیاز به سکس داشته باشد و مسلمان و معتقد هم باشد خب اگر صیغه وجود نداشته باشد بفرمایید نیاز این فرد چگونه باید رفع شود0 شاید جلوی خیلی از احساسات رو بشود گرفت و درست هم همین باشد اما این حس در خیلی ها تقویت شده و وجود هم دارد نیاز به رفع آن هم باید باشد پس همان طور که فرد گرسنه به سراغ غذا می رود این مرد یا این زن هم به سراغ این موضوع می رود و گسترده کردن این مطلب منجر به یک سری ناهنجاری در جامعه می شود پس اگر کسی مثل من یا خیلی های دیگر معتقد به سکس قبل ازدواج نباشد که تکلیف مشخص است اما اگر کسی به دنبال رفع نیاز باشد پس صیغه برای وی جایز است و باید وجود داشته باشد اما اینکه به این حرف نباید بهای زیاد داد این است که در طی بحث های زیاد در این ضمینه شاید کسی که معتقد به این ماجرا نباشد و تحریک شود و به کاری که عامل بیرونی در آن دخیل بوده تن دهد اگر کسی بنا بر عقیده خود کاری را انجام دهد که منجر به به خطر انداختن آزادی و راحتی دیگران نباشد آن کار درست است اما اگر طبق عامل بیرونی آن کار را انجام دهد آن اشتباه است زیرا تصمیم را بر اساس جو بیرونی و محیط حاکم بیرون گرفته پس برای جلوگیری از این اشتباه به نظر می رسد بهتر این باشد که بهای زیاد به آن ندهیم.

پی نوشت1: بازهم از تاخیر نسبتا طولانی معذرت می خواهم و از هم رفقایم که همواره به یادم هستند متشکرم.

پی نوشت2: نشریه الکترونیکی مجال و کانون حمایت از حقوق زنان و کودکان تهران این روزها خیلی درگیرم کرده و بخشی از دیر رسیدگی به اینجا به این دو بر می گردد هرچه فریاد دارید و سر اینان بزنید.

پی نوشت3: نشریه نام برده از دوم تیر باز خورد عینی پیدا می کند و دعوتتان می کنم به خواندنش.

پی نوشت4: آرزویم مثل همیشه موفقیت و شادیتان است

ای سرزمین من تو را با اینان چگونه پیوندیست؟

shabesiyah — Mon, 30 Apr 2007 20:59:18 GMT

سلام

ای سرزمین من! ای زخم خورده از هرآنکه بود و نبود، ای مهدگاه داریوش ها و پروشگاه کورش ها! آری ای آریا سرزمین من سخنم با توست تویی که چون حسنک وزیر به بار آورده ای حتی با تویی که چون مصدق به بار نشانده ای! تو ای پاکترین تو را با این ها چگونه پیوندیست؟ آیا همان نیست که با چنگیزها و تیممورها بوده است! ای سرزمین من تو را با اینان چگونه پیوندیست؟ مگر نه آنکه آریاییان پاکند و روشنگر؟ مگر نه اینکه آریا سرزمین من مهد تمدن است پس چگونه است این پیوند نامشروع که حاصلش این حکومت است؟ آری سرزمین من هرگاه از جایی به رهایی درآمدی از همان به تباهی فتاده ای! ای سرزمین من با تو چه کرده اند که چنین سر به زیر صورت به پای افکنده ای؟ ای سرزمین من تو را چه شده است و با تو چگونه کرده اند که چنین خسته و مسلول می نمایی؟ چه کسی در چه جایی دشنام به تو، به مادر آریاییان داده؟ تو را چه آمده که این چنین شکسته و مسلول رخ می آرایی؟ تو را چه شده که با اشک نظاره گری و با آه و افسوس همنوا؟ ای سرزمین من چرا چنین خسته کنار اوفتاده ای؟ ای سرزمین من پس شد خون مردان پس چه شد خون شیر زنان مهدگاهت؟ پس چه شد غیرت مرد آریایی پس شد هوییت زن آریایی؟ تو را چه کرده اند که در قبال این همه بی رحمی و دژخیمی به گوشه ای ساکت و آرام پناه برده ای؟
آری حق با تو است
آری سرزمین خسته و دلشکسته ام حق با تو است

از ماست که بر ماست! ! !

به یاد بیژن جزنی و همراهانش! ! !

shabesiyah — Thu, 19 Apr 2007 21:40:18 GMT

بی سلام و بی مقدمه!
امروز از ظهر دارم تو اینترنت می گردم ببینم وبلاگی پیدا میشه که صاحبش هنوز یه خورده مرام و معرفت تهش مونده باشه یا نه دیدم نه خیر مثل اینکه این چیزا اینجاها پیدا نمیشه البته از حق نگذریم چند تا وب دیدم که انصافا خوب کار کرده بودند و وقتی می خوندم واقعا خستگیم در می رفت اما یه چیزی آدم رو خیلی عذاب می ده! اینکه آدم با رفقاش وقتی سر مزار پاک جزنی میره همه سعی می کنن به نحوی احترام اونجا حفظ بشه و استوار می ایستند اما امروز خبری از هیچ کدامشان نیست نمی دانم شاید این روزها دنبال این چیزها گشتن اشتباه باشد در هر صورت تو این شرایط که از یه طرف در گیریهای تاریخی مازندران و حاکمیت این بار به نوعی دیگر نمود پیدا کرده به اوج خودش داره میرسه از طرفی در گیری های بچه های غرب باهم و با حاکمیت سر به فلک کشیده و نمی گذرم از کسانی که شهر آرزوها را خاموش کردند و همانند اولین روز قسم یاد می کنم که تا پایان می ایستم نه در کنارشان که در مقابلشان! بگذریم اینجا محل این حرفها نیست در هر صورت کسی اگر تاریخ بدونه می فهمه که امروز 30 فروردین و سالروز مرگ بیژن جزنی است.سعی می کنم یک خلاصه زندگی نامه ای از بیژن بدم که مختصر و مفید باشه که البته خلاصه کردن زندگی نامه جزنی الحق و الانصاف کار سختی هست چرا که سرتاسر زندگی این مبارز بزرگ افتخار است و تاریخ سازی که گذشتن از آن سخت است بسیار سخت!

بيژن جزني در سال ١٣١٦ در تهران متولد شد.پدرش حسين افسر ژاندارمري بود و مادرش خانه دار. دوران خرد سالی اش را در دهه های عجیب 20 و 30 گذشت بیژن به دموکرات آذربایجان پیوسته بود و پس از سرکوب آن به شوروی پیوست و پناهنده شد و در این شرایط خانواده جزنی به خانه پدر بزرگ مادریش رفتند و مدتی در آنجا زندگی کردند که این نقل مکان در زندگی بیژن نقش بسیار بسزایی داشت چرا بیژن با ضمینه و استعداد فکریش در این خانه با افراد خواصی در ارتباط بود که آنها در حزب توده از بزرگان و فعالین بودند و در نوع بینش و تفکر جزنی تاثیری فراوان گذاشتند و بیزن با ابتکاری که داشت برای توده یک باشگاه در مفت آباد تاسیس کرد که به استقبال گشوده شد و بزرگانی حمایتش کردند. جزنی موسسه عکس و فیلم را دایر کرد و بعد از چند وقت با اینکه درآمد کافی و مناسب داشت در آزمون ششم ادبی شرکت کرد و دیپلم گرفت و سال بعد در رشته فلسفه دانشگاه تهران ثبت نام کرد و ورودش به دانشگاه دری نو برای مبارزاتش بود که تاثیر فوق العاه بر روحیات و عقاید بیژن گذاشت. در این شرایط بیژن با کوله باری تجربه از دموکرات و توده وارد دانشگاه می شود و حرکات دانشجویی را هدفمند و سازماندهی می کند و در چند تضاهرات و تجمع دانشجویی نقش بسزایی داشت که البته بعضی از آنها منجر به مشکلات شدید و عظیمی برای بیژن شد. مثلا انتشار قویترین نشریه دانشجویی با نام پیام دانشجو که منجر به دستگیری وی شد. اما پس از آزادی به پیشنهاد بیژن گروه با رزم آوران همکاری کردند که به دلیل گذشته افراد در گروه جدید خط مشی آنها مارکسیسم اعلام شد این گروه تحت تاثیر حرکات کوبا، امریکای لاتین، ویتنام و. . . و مطالعه و بررسی عملکرد چریکهایی چون چه گوارا، دبره و . . . بندهای مبارزه مسالمت آمیز را پاره کردند و وارد فاز مبارزه مسلحانه شدند اما دیری نگذشت که با لو رفتن گروه یکی از اعضای ساواک تنوانست جزنی و سورکی را در خیابان دستگیر کند که مقاومت دلیرانه و مردانه این دو تن زیر شکنجه های وحشیانه ی ساواک که عکسهایش را نبینید بهتر است باعث شد تا دیگر اعضا خود را مخفی کنند اما با دستگیری شهرزادی یکی از اعضای گروه بیشتر اعضا دستگیر شدند و تیر آخر هم عباس شهریاری بود که دیگر اعضا دستگیر و شکنجه شدند.
بیژن جزنی در دادگاه ناعادلانه و عجیب خود که همه از درجه داران ارتش بودند به حبس عبد محکوم و در تجدید نظر به 15 سال حبس کاهش یافت اما آنچه در مورد این مرد بزرگ جالب است آن است که بیژن وقتی در زندان بود گروه پویان-احمدزاده با ارتباطی که با اعضای بیرون از زندان داشتند توانستند سازمان چریکهای فدایی خلق را راه اندازی کنند اما با اینکه در تمامی این مراحل بیژن در زندان بود مقالات جزوات و نوشته های خودش را از طریق میهن به سازمان می رساند و از رهبران فکری و ایدئولوژیک بزرگ سازمان به شمار می رفت و آنچه بسیار در زندگی بیژن خودنمایی می کند بحثهای جالب او با احمدزاده است که بیژن از مائویسم رو به چپ مدرن می آورد و این باب را مدیون بزرگی چون او هستیم.
از طرفی در 19 بهمن ماه 1349، 13 تن از اعضای چریکهای فدایی خلق با حمله به پاسگاه سیاهکل رسما وارد فاز حملات چریکی و مسلحانه شدند تا اینکه بعد از اعدام عباس شهریاری مردی که شکنجه گر مبارزان و اعدام کننده ی آنان بود در سال ١٣٥٤ .بيژن جزني به همراه ضيا ضريفي و کلانتري و چوپان زاده به همراه ٤تن از ديگر مبارزان در بالاي تپه هاي اوين به دست دژخيمان شاه تيرباران شدند که البته رژيم به دروغ اعلام کرد که آنها در حين فرار کشته شدند.

خب این یه مختصر نامه ای از جزنی و باز هم از همه دوستانم تشکر می کنم که چنین روزی رو فراموش کردند و دقیقا در سالروز جزنی به این نتیجه رسیدند که وبهایشان را آپ نکنند.

اگر که بیهوده زیباست شب
برای چه زیباست شب؟
برای که زیباست؟
شب و رود بی انحنای ستارگان که سرد می گذرد
و سوگواران دراز گیسو
بر دو جانب رود
یادآورد کدام خاطره را
با قصیده ی نفس گیر غوکان
تعضیتی می کنند
به هنگامی که هر سپیده
به صدای هم آواز دوازده گلوله سوراخ می شود
اگر که بیهوده زیباست شب
برای چه زیباست شب؟
برای که زیباست؟

احمد شاملو

پی نوشت اول: شنبه تجمع ساعت 10:00 صبح روبروی ساختمان میراث فرهنگی که حظورتان منجر به شادی است.
پی نوشت دوم: اینجا یک سری تغییراتی می کنه که متوجه میشید و از این به بعد به صورت هفته ای آپ نخواهد شد.
پی نوشت سوم: روز کارگر فراموشتان نشود، فراموش نشود که این سرپناه آثار دست آنان است.
پی نوشت چهارم: من یه شوخی کردم تو این پست گفتم: حتمالا همونطور که متوجه نشدید شعر مال شاملو بود. من اصلا قصد اهانت به کسی رو نداشتم اما احساس کردم به چند نفر برخورد(محمد و سپیده و شاید کسان دیگری که نگفته اند) که ازشون معذرت می خوام و اون رو هم درست کردم.
پی نوشت پنجم: دوست عزیزم رهگذر چپ! بسیار از نکته سنجی و دقت شما ممنون و متشکرم. و از کامنتی که برایتان گذاشتم عذر می خواهم. رفیق اشتباه تایپی بود که با نکته سنجی شما ویرایش شد.
موفق باشی
شادیتان جاوید